Waarom toch studeren terwijl ik al mama was..

Ik ben op mijn 19e bevallen van mijn oudste zoon. Ik zat destijds in het examenjaar van het VWO en behaalde alle eindexamens, behalve het vak wiskunde. Gedurende de herkansingsperiode ben ik bevallen, dus heb ik nooit mijn diploma behaald. Ik besloot eerst van mijn kraamperiode te genieten en wilde daarna alleen het vak wiskunde opnieuw doen. Dit was echter niet mogelijk, omdat het onderwijssysteem “Tweede Fase” werd ingevoerd en je geen eigen vakkenpakket maar een van vier profielen moest kiezen. Dit hield in dat ik niet alleen wiskunde, maar ook de vakken die ik wel behaald had over zou moeten doen. Dit was niet te combineren met het moederschap, omdat ik natuurlijk ook nog geen studiefinanciering ontving. Na ruim 6.5 jaar gingen mijn ex en ik uit elkaar en besloot ik te gaan werken. Ik nam me voor mijn studie te hervatten zodra mijn zoon naar de basisschool zou gaan.

Toen mijn oudste zoon eenmaal 4 jaar was, raakte ik opnieuw zwanger van mijn nieuwe vriend. Dit kwam erg onverwacht (ondanks de pil) en ik beviel op mijn 24e dus van mijn jongste zoon. Na circa 6 jaar gingen ook wij uit elkaar en ging ik nadenken over hoe ik wilde dat mijn toekomst als alleenstaande moeder eruit zou gaan zien. Mijn jongste zoon was net 4 jaar geworden en ik wilde niet dat mijn kinderen fulltime naar de kinderdagopvang zouden gaan, dus ik besloot te gaan studeren.

Waar liep ik tegen aan en hoe ging ik hiermee om
De eerste jaren van mijn studie verliepen vlekkeloos. Ik was bijna geen tijd kwijt aan studeren, omdat ik als single mom al heel snel had moeten leren hoe je efficiënt met je tijd omgaat. De laatste jaren kostte het allemaal wat meer moeite om alle ballen in de lucht te houden, omdat ik geen recht meer had op studiefinanciering en ik in het examenjaar van mijn Bachelor dus 32 uur per week ernaast ging werken. Daarnaast voetbalden mijn kinderen en moest ik ook mijn huishouding op orde houden. Al met al werd mijn leven een grote race tegen de klok, maakte ik lange dagen en was ik altijd moe. Na afronding van mijn twee Masterstages kreeg ik een contract voor onbepaalde tijd aangeboden bij mijn huidige werkgever en toen was de motivatie om aan mijn scriptie te werken compleet verdwenen. Ik heb vervolgens 10 maanden lang niets eraan gedaan, tot de deadline in zicht kwam. Toen sloeg de paniek toe, want ik had nog slechts 4 weken te gaan en mijn onderzoeksvoorstel was nog niet eens af! Vanaf dat moment begon de moeilijkste periode van heel mijn studie. Ik werk namelijk elke dag van 09:00-18:00 uur, hierna racete ik naar huis om te koken. Soms moest ik eerst nog even boodschappen doen om daarna zo snel mogelijk te koken. Meteen na het eten moest ik door naar de universiteitsbibliotheek, omdat mijn laptop het uitgerekend een paar maanden ervoor begeven had. Vervolgens zat ik tussen circa 20:00 en 00:00 uur in de bieb om aan mijn scriptie te werken. Aangezien ik geen vooronderzoek gedaan had, leek het een onmogelijke opgave om er nog iets van te maken voor de deadline. Wanneer ik dagelijks om 00:00 uur naar huis ging, zag ik letterlijk sterretjes van vermoeidheid en de volgende ochtend begon alles weer van voor af aan. Gelukkig zijn mijn kinderen inmiddels 15 en 10 jaar oud, waardoor ze al behoorlijk zelfstandig zijn. Daarnaast heb ik veel steun gehad aan mijn ouders, zussen, broers en vriendinnen, die regelmatig wilden oppassen of voor ons kookten. Godzijdank is het mij nog net op het nippertje gelukt om mijn scriptie in te leveren en ook nog eens met een mooie 7,3.

Hoe combineerde ik het moederschap met een studie
Het is zeker niet altijd makkelijk geweest om het moederschap met mijn studie te combineren, maar ik ben gezegend met twee lieve, rustige en geduldige kinderen en dit heeft er zeker aan bijgedragen dat het allemaal te bolwerken was. Daarnaast is psychologie echt mijn passie en heb ik gedurende mijn opleiding ontzettend veel over mijzelf en het leven geleerd, waardoor het meer als een hobby aanvoelde dan als een studie. Bovendien is mijn opleiding gebaseerd op probleemgestuurd onderwijs, waardoor ik slechts 3 tot 8 uur per week naar de universiteit hoefde (ik sloeg de colleges meestal over). Het was een mooi avontuur, maar wat het vaak moeilijk maakte was het financiële plaatje. Gelukkig ben ik op mijn laatste jaar na altijd gesponsord door stichtingen voor studerende moeders, zoals Stichting Van Beek-Donner, Stichting Neeltje Buis en Stichting Betsy Perk. Hierdoor werd mijn collegegeld vergoed en hoefde ik mij daar geen zorgen om te maken.

Hoe voelde het om eenmaal het diploma in the pocket te hebben
Dit voelt natuurlijk onbeschrijfelijk mooi! Ik heb mijzelf bewezen dat ik als tienermoeder en school drop out, toch nog mijn WO Bachelor en Masterdiploma kon behalen. Iets waarvan ik stiekem dacht dat het al te laat was. Daarnaast hebben mijn kinderen aan den lijve ondervonden dat je een betere carrière tegemoet gaat wanneer je een diploma op zak hebt, dus in die zin voelt het ook erg fijn om een goed voorbeeldfiguur voor hen te zijn. En als laatste voelt het fantastisch om veel meer vrije tijd (en geld) over te houden om leuke dingen te doen!

Mijn gouden tip is: geef nooit op mama’s! De weg is vaak lang, maar uiteindelijk is het de moeite meer dan waard!

Groeten,
Maria.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *