Ik kan het even niet, moeder zijn

Na de zoveelste nacht waarin ik meer wakker ben geweest dan dat ik sliep, zit ik weer vol frisse moed achter mijn bureau. Met een opgemaakt gezicht waarmee ik de doorschemerende wallen probeer te maskeren begroet ik enthousiast de collega’s die binnendruppelen. Mijn wallen zijn de verraders van maanden opgestapeld slaapgebrek. Aan mijn voeten prijkt een paar prachtige pumps, mijn benen zijn gehuld in een fijne panty en ik draag een kokerrok met een mooie blouse. Ik haal een dubbele koffie verkeerd met mijn mannelijke collega’s, terwijl ik gezellig met ze meeklets. Mijn verhalen over slechte nachten komen ze inmiddels de neus uit, dus die vertel ik maar niet meer.

Als ik op de roltrap terug naar boven sta, duizelt het me. Rustig doorademen, positief denken, het gaat goed. Fulltime werken met een dreumes thuis kan gewoon. Zucht. Ik zit weer achter mijn bureau. Wat ging ik ook alweer doen vandaag? O ja, ik herinner het me weer en begin te tikken op mijn toetsenbord. Op de automatische piloot ratelen de toetsen onder mijn vingers door. Een collega loopt langs, vraagt wat. Ik heb geen idee wat het antwoord is, dus ik pak mijn notitieblok erbij – mijn tastbare geheugen – en tover het antwoord zo tevoorschijn.

Even later wandel ik naar de bedrijfsmaatschappelijk werker, ik geniet van de zonnestralen op mijn gezicht. Sinds de longontsteking die ik begin december opliep, bezoek ik haar eens in de zoveel weken. “Anneloes, hoe gaat het met je?” vraagt ze terwijl ik mijn wollen jas aan de kapstok hang en mijn dure bordeaux leren tas een plekje geef op de stoel naast me. Ik barst in tranen uit en in een poging mijn make-up te redden grijp ik snel naar de tissuebox die zo prominent op tafel staat dat het vast niet erg is dat ik mijn tranen van slaapgebrek wegdep. Het deppen helpt niet, ze blijven maar stromen en komen. Ze plagen me en vertellen me dat ik ze niet meer kan wegstoppen.

“Wat heb je nu nodig?” vraagt ze. Twee vriendelijke ogen kijken me verwachtingsvol aan. “Ik moet slapen” zeg ik als een vijfjarig meisje. “Maar dat kan niet, want dan moeten mijn collega’s harder werken dus ik moet doorgaan. Iedereen heeft dit overleefd, dus ik moet het ook kunnen.” antwoord ik. De vriendelijke ogen die bij een net zo vriendelijke stem horen, vertellen me dat ik naar huis moet. Eerst moet ik naar mijn leidinggevende om te vertellen dat ik vrije uren opneem om te gaan slapen. Het voelt als gezichtsverlies, alsof ik faal. Terug op mijn werkplek kan ik alleen maar snikken. Ik voel me niet verdrietig, alleen maar heel erg moe. Uitgeput misschien wel. Geestelijk voel ik me gebroken.

Julius blijft op de opvang. Ik wandel verslagen naar huis, waar ik een lange warme douche neem, mijn zachtste pyjama aantrek en in bed ga liggen. Als mijn hoofd het kussen raakt, beland ik in een diepe slaap waarin ik de meest vreemde dromen heb.

Als Jaco thuiskomt word ik wakker. Hij aait over mijn blonde haren en zegt dat ik het ook niet zover had moet laten komen. Ik word er boos van. Snapt hij dan niet dat ik alles doe vanuit mijn beste wil? Om niemand teleur te stellen?

Langzaam pak ik mijn tas in. Kleren voor morgen, mijn crèmes, haarborstel, iets te lezen? Met een steen in mijn maag trek ik mijn jas aan. Op mijn rug prijkt een rugzak met daarin al mijn spulletjes voor vannacht. Ik ga weg. Voor de eerste keer in ruim anderhalf jaar wordt het moederschap me te veel. Ik slaap vannacht bij een vriendin. En dan bedoel ik minstens acht uur achter elkaar doorslapen. Terwijl ik wegloop post ik een foto op mijn Instagram. Ik kan het even niet, moeder zijn. Ik heb voor het eerst in bijna twee jaar hulp nodig.

Die ochtend word ik wakker van de vogels. Er staat een versgeperst sapje, fruit en koffie voor me klaar. Ik hoef mezelf deze ochtend niet weg te cijferen en kan naar de wc, ontbijten en douchen wanneer ik wil. Ik voel me een ander mens. Mijn hart klopt rustig. Ik rek me nog eens uit. Wat is er gisteren ook alweer gebeurd? Als ik mijn telefoon aanzet, zie ik dat mijn Instagrampost honderden keren is geliket. Mijn inbox stroomt over van de berichtjes van mede-nachtuilen die ook gek worden van slaapgebrek. Ik ben niet alleen. Met een kriebel in mijn buik en een uitgerust gezicht wandel ik mijn dag in.

Liefs,

Anneloes

Volg @Balansmama op instagram

 

 

Dit bericht is gepost in BLOG. Bookmark de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *