Een zwangerschap voor in een boekje, dat kan niet iedere vrouw in verwachting zeggen. Ik wel, inclusief zwangerschapsgloed. Ik voelde me zelfverzekerder en mooier dan ooit tevoren, ik genoot dan ook van alle aandacht die je als zwangere vrouw krijgt. De wolken waarop ik liep tijdens mijn zwangerschap dreven langzaam weg toen ik richting de 35 weken zwangerschap ging. Dat het einde van de zwangerschap wat zwaarder zou worden, dan leek mij niet meer dan logisch. De klachten zoals hoofdpijn en dikke enkels zouden er wel gewoon bij horen. Toch?

 

De klachten waren al een tijdje aanwezig, tot ik ook mijn slijmprop verloor en de volgende dag helder bloed tijdens mijn toilet bezoek had ontdekt. Tijd om de verloskundige maar even te bellen. Ze neemt niet op, dus ik spreek haar voicemail in met de vraag of ze mij even gerust wilt stellen voor we het weekend in gaan. Paar uur later zat ik met tegenwind op de fiets richting de verloskundige praktijk.

 

Ze luistert naar mijn buik. En luistert… Het lijkt wel een wervelwind daar binnen in mijn buik. De chili con carne van gisteravond heeft duidelijk mijn darmen aan het werk gezet, want iets wat lijkt op een hartslag lijkt wel onvindbaar. Ik mag weer gaan zitten aan haar bespreektafel, mijn man is in de tussentijd ook bij de praktijk gearriveerd. De verloskundige legt uit dat het haar beter lijkt dat wij naar het ziekenhuis gaan voor een CTG-scan, want helder bloedverlies is nooit echt een goed teken met 35 weken.

 

Met de auto rijden we direct naar het ziekenhuis. Vrijwel direct bij aankomst mogen we meelopen met een verpleegkundige voor de CTG-scan.  Ik ga op het bed zitten en wil mijn schoenen aantrekken. ‘Mijn voeten zijn zo dik, dat ik vanmiddag dacht dat er nog sokken in mijn schoenen zaten’, vertelde ik aan de verpleegkundige. Mijn man geeft een ruk aan mijn schoenen en trekt deze voor mij uit. Voordat ik ga liggen wordt mijn bloeddruk gemeten voor de verpleegkundige, die blijkt 195/120 te zijn.

 

Ik lig op een bed met twee banden om mijn buik. In de tussentijd is de verpleegkundige alles aan het aansluiten. Ze houdt het scherm goed in de gaten, en checkt regelmatig of de banden wel goed om mijn buik heen zit. Haar telefoon gaat, ‘ja, ik zie het’ zegt ze. Ze legt uit dat op de monitor te zien is dat wanneer ik harde buik krijg, de hartslag van de baby daalt. Niet veel later staat de gynaecoloog aan mijn bed. Ze doet wat testjes en komt tot de conclusie dat ik 1 centimeter ontsluiting heb. Niet veel later vertrek ik met ondersteuning van de verpleegkundige richting een kraamsuite.

 

In korte tijd ben ik mij een stuk slechter gaan voelen en ben ik er zelf niet helemaal meer bij. Veel van de gebeurtenissen vanaf het moment dat ik in de kraamsuite lig zijn mij later naverteld. Op een gegeven moment weet ik niet meer hoe ik moet gaan zitten of liggen en ben gaan overgeven. In de tussentijd worden er meerdere testen en onderzoeken gedaan. Vrijwel de hele tijd is er een verpleegkundige in de kamer om mij in de gaten te houden. De verloskundige van de praktijk is ook langsgekomen, vanaf het moment dat zij vertelde dat wij niet moeten verwachten dat wij nog zonder baby het ziekenhuis gaan verlaten, is er bij ons doorgedrongen dat er wel degelijk iets mis is. Twee gynaecologen komen binnen, weer moet ik allemaal vragen beantwoorden. Met alle onderzoeken (o.a. bloed en urine) en de klachten krijgen we te horen dat ik Hellp-syndroom heb.

 

Hellp-syndroom is een zwangerschapsvergiftiging (pre-eclampsie) en staat voor Hemolysis (bloedafbraak), Elevated Liver enzymes (leverfunctiestoornissen), Low Platelets (afbraak van bloedplaatjes). Om de kans op een eclamptisch insult (trekking/insulten) te verminderen, krijg ik magnesiumsulfaat via een infuus toegediend. De gynaecoloog komt er niet veel later achter dat ik inmiddels 5 centimeter ontsluiting heb en dacht een voetje te voelen. Ze haalt er echoapparatuur bij, en inderdaad de kleine ligt met zijn voetjes naar beneden. We zijn inmiddels 4 uur verder vanaf binnenkomst bij het ziekenhuis tot we te horen krijgen dat de artsen hebben besloten de baby te gaan halen doormiddel van een keizersnede. Dit is immers de enige wijze om Hellp te bestrijden.

 

Vrijwel direct wordt ik klaar gemaakt om naar de operatiekamer te gaan en nog geen uur later is hij daar. Onze kleine, kleine man. Met zijn 1755 gram heeft hij het de afgelopen tijd niet makkelijk in mama haar buik en was hij nog lang niet klaar voor de grote wereld. Direct wordt de kleine weggehaald en meegenomen door een kinderarts en blijf ik achter. Ook al is de bevalling het enige redmiddel voor het Hellp-syndroom, het zwaarste gedeelte van deze ziekte en gevolgen voor onze baby zijn gevoelsmatig juist daarna gekomen…

 

Wil je weten hoe het verder met ons is gegaan? Op www.mamblogt.com vertel ik je ons verhaal.