Hannah, het mooiste meisje van de hemel.

Voorstellen, iets waar ik altijd over na denk sinds ik moeder ben.

‘Ik zal mijzelf nog even voorstellen’, of ‘ik geef je even een hand om mij voor te stellen’. Iets wat ik in het dagelijks leven regelmatig zeg. Op mijn werk in het MBO ontmoet ik vaak nieuwe mensen, maar ook op andere plekken.

Maar vandaag mag ik mij ook aan jullie voorstellen, ik ben Wieneke, 28 jaar, getrouwd en met Gerrit… Dit is het gemakkelijkste gedeelte van mijn voorstellen, want hierna denk ik altijd even na. Vaak denk ik al voor het voorstellen na over hoe ik mij voor wil stellen. In wat voor context ontmoet ik iemand? Hoe nauw wordt ons contact? En hoe zit ik in mijn vel vandaag en nu?

Hopelijk mag ik jullie de komende tijd mee nemen in mijn leven, dus ik doe bij jullie de uitgebreide, en eerlijke, voorstel ronde. En we hebben twee dochters, Hannah (’15) en Lauren (’18). Door hun mag ik hier schrijven, maar speciaal door Hannah, want zij is het mooiste meisje van de hemel.

Ik was jong zwanger, 24 jaar. Net klaar met mijn HBO opleiding, werkend in de zorg en naast dat ik zwanger was ging ik nog regelmatig op stap. Want last van zwangerschapskwalen had ik (bijna) niet.

Ik wist al eerder dan de zwangerschapstest dat ik zwanger was, want ik voelde mij anders, duizelde wel wat de eerste weken maar dat trok ook weer voorbij. De huisarts bevestigde uiteindelijk dat ik zwanger was, omdat mijn test thuis maar niet positief werd. Hij zei ‘Als je echt zo lang zwanger bent als je denkt te zijn, heb je heel weinig hormonen, dit kan duiden op een miskraam. Mijn advies is om het vast te vertellen aan de mensen waarvan je wil dat ze het weten, zodat het ook gemakkelijker is om te vertellen als het niet goed gaat.’ Met dat advies ging ik op stap, maar gelukkig kwam er geen miskraam.

Ik durf gelukkig te zeggen! Want ik kan mij geen leven zonder Hannah voorstellen. Maar toch is ze niet bij ons.Tijdens de 20 weken echo werd de echoscopiste wat stil, ik keek mee maar begreep even niks van de getallen. Op een gegeven moment begon ze te praten ‘ik zie grote groei-achterstanden’ en toen wij om verduidelijking vroegen zei ze ‘ik mag geen diagnoses stellen, maar met de ervaring die ik heb durf ik met enige zekerheid te zeggen dat..’ De rest ben ik gedeeltelijk kwijt. Het gezegde ‘de grond onder je voeten voelen wegzakken’, dat gebeurde toen ik op stond van het bed. Er stond een rollercoaster klaar en het enige wat we konden doen was instappen.

Hannah heeft het niet overleefd en is met 23 weken geboren. Vandaag heb ik nog een terug gerekend en als ik inderdaad zo lang zwanger was als ik dacht dat ik was dan had ik een andere termijn gehad. Maar het was goed, onze sterke mooie Hannah is het mooiste meisje van de hemel.

Ondertussen zijn we bijna 4 jaar verder en is Lauren afgelopen zomer geboren. Ze is prachtig, ons blije ei. Het is zo bijzonder, dankbaar en vermoeiend om voor een kindje te zorgen. Er zijn situaties waar ik anders over dacht, mijn mening over had, maar die enorm heb moeten bij stellen.. ‘Je krijgt er zo veel voor terug’ wordt vaak gezegd, maar ik had nooit bedacht dat Gerrit om 6.55 uur de dromendans in bed zou dansen met Lauren. Het laat mijn hart overstromen, van liefde en gemis.

Omdat ik hoop dat jullie de komende maanden het een en ander met mij mee lezen heb ik nog een paar kleine dingetjes, omdat ik ook graag wil laten zien dat ik meer ben dan moeder. Gewoon wat gekke feitjes.. Ik ben dol op de HEMA, dyslectisch (sorry als er toch wat foutjes doorheen glippen), hou van dichter Lars van der Werff en heb als guilty pleasure Nederlandse rap!

Daarnaast hoop ik dat jullie je vrij voelen om dingen te vragen, ideeën aan te rijken en lief te zijn. Op veel vragen zal ik antwoord geven, op een aantal doe ik dat niet, omdat ik ook de privacy van mijn gezin belangrijk vind, maar dat zal ik dan ook eerlijk zeggen.

Liefs, Wieneke

Dit bericht is gepost in BLOG. Bookmark de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *