De schrik van mijn leven

Het is vrijdag ochtend 8.00h en ik loop via de keuken naar de schuur om het afval  weg te brengen. Oh jee ik kan niet meer naar binnen. Barlin je bent duidelijk nog niet goed wakker, zo maar eerst een kopje koffie pakken.

En dan zinkt de bittere realiteit in, Noah heeft mij buiten gesloten! Nee! Daar staat mijn kleine man super lief naar mij te lachen niet realiserend dat hij de haak op de deur heeft gezet. Shit waar is mijn telefoon… ja binnen natuurlijk. Ok, ik MOET rustig blijven, vooral geen paniek. Yeah right geen paniek, ik sterf 1000 doden hier. Ik ren naar mijn lieve buurvrouw van 80. Na wat lijkt op wartaal storm ik haar huis binnen om 112 te bellen. Gelukkig de politie komt eraan, zo snel ik kan ren ik weer terug. Noah van 11 maanden kan sinds kort het opstapje op naar de trap en tot mijn grote angst staat hij erop. Met tranen in mijn ogen brul ik vanuit de tuin: Noah niet de trap op, Noah kom terug, Noah mama is hier. Wonder boven wonder hoort hij mij en komt ie met zijn bips eerst van het opstapje af. Serieus? Dat heeft hij nooit eerder gedaan. Wat knap ventje! Nadat ik zojuist een van mijn grootste angsten heb overleefd, namelijk spoed opname in het ziekenhuis ivm een val van de trap,  beleef ik nu wat misschien mijn ALLERGROOTSTE vrees is. Als hij maar niet de schoonmaakkast opent, maar ja hoor hij gaat ervoor!!

Niet alleen opent hij de kast maar hij klimt er helemaal in. Mijn hart zinkt in mijn schoenen. Mijn man heeft de avond ervoor alle schoonmaak spullen eruit gehaald, maar zelf heb ik het niet gecontroleerd, is echt alles eruit ??? Bonken op de deur, schreeuwen tegen de deur, hysterisch huilen, niks lijkt mijn zoontje af te leiden. De machteloosheid die ik op dit moment voel, het feit dat ik zo dicht bij hem ben maar toch niet kan tegenhouden om eventueel toch iets te pakken en van te drinken …. pffff niet in woorden uit te drukken. Gelukkig komt de politie daar met een lange trap en via het slaapkamerraam opent deze held de achterdeur en ben ik weer herenigd met mijn avonturiertje. De schoonmaak kast was leeg. God zij dank, dit had heel anders kunnen aflopen.

We zijn duidelijk nu in een andere fase, een gevaarlijke fase waar je continu op alles moet letten. Ik heb voor mijzelf toch nog eens kritisch gekeken of het huis BABYPROOF is. Aan het bovenstaande te lezen duidelijk niet. Echter op die zelfde dag is mijn huis niet meer het zelfde, de trappenhekken worden geplaatst, de dievenklauw gaat eraf ( de onderste dan) stopcontacten waren al afgedicht maar nu ook op de boven verdieping. De tuin met vijver … ja de tuin wordt ook meteen aangepakt met een goede omheining. Gelukkig op tijd gezien  omdat we een warme zomer hebben gehad en meneertje 1 maand later vlot liep. Ik beloof mijzelf ook nog vaker gebruik te maken van de box, die trouwens op een lagere stand is gezet en koken doen we vanaf nu zoveel mogelijk op de achterste pitjes. Tevens heb ik meteen een online cursus EHBO baby en kind gedaan. Niet geheel onbelangrijk want je weet maar nooit wanneer mijn kleine avonturier op zoek gaat naar het volgende avontuur. Achteraf denk ik dat ik nog eerder het huis babyproof had moeten maken maar het moederschap is een ‘leer elke dag van je fouten proces’ en deze ‘loeder’ moeder heeft dat nu zeker gedaan. Mijn tip aan alle mama’s; check nog eens of je huis babyproof is wanneer ze beginnen te kruipen, niet later! Echt.. Ooh en welke spannende situatie hebben jullie al meegemaakt met jullie kleine durfal? Liefs,Barlin

 

 

Dit bericht is gepost in BLOG. Bookmark de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *