Adoptiemoeder; anders moeder worden

Kinderen? Eigenlijk wist ik helemaal niet of ik wel kinderen wilde. Tot daar in 2009 Marcel mijn leven in kwam wandelen, met hem wilde ik kinderen ik wist het zeker!

Eind 2012 (toen 23 jaar) stopte ik met de pil, elke maand vonden we het spannend was het gelukt? Uiteindelijk zijn we na een jaar proberen zwanger te worden naar de huisarts gegaan en hebben we een verwijsbrief gekregen voor de fertiliteitsafdeling in het ziekenhuis. Het heeft best nog een tijdje geduurd voordat we echt de vruchtbaarheidsbehandelingen zijn begonnen. Helaas zijn wij nooit zwanger geraakt, ondanks de vele behandelingen. Dat heeft enorm veel pijn gedaan.

September 2017 mijn telefoon ging, een goede vriendin belde. Het eerste wat ze zei Marijke ga maar even zitten. Eigenlijk wist ik na die zin al genoeg ze is zwanger. Ze is zwanger….. maar ze laat het weg halen. In haar situatie zo goed te begrijpen maar voor ons onbegrijpenlijk. Toen ik ophing ben ik rennend naar boven gegaan waar Marcel was, “schat ze is zwanger maar laat het weg halen” en toen gebeurde het, Marcel stelde voor om ons in te schrijven voor adoptie iets waar we het af en toe al eens over gehad hadden. Mijn verdriet maakte plaats voor opluchting en blijdschap! Adoptie iets wat jaren lang in mijn hoofd heeft gezeten. Dezelfde middag vroegen we informatie op bij stichting adoptievoorzieningen en hebben ons aangemeld voor de oriëntatie bijeenkomst.

Oktober 2017 was de oriëntatie bijeenkomst en nog steeds waren we erg positief, hier gaan we voor!
Doorgaans is het zo dat er een jaar tussen de oriëntatiebijeenkomst zit en de rest van de 5 verplichte bijeenkomsten, gelukkig konden wij in augustus 2018 al terecht voor de vervolg bijeenkomsten. Deze bijeenkomsten waren erg pittig. De thema’s die besproken werden waren: voorgeschiedenis van het kind, Hechting, verlies en rouw, identieteit en loyalitiet, wensen grenzen en mogelijkheden. Ik noemde deze bijeenkomsten een snelcursus ouderschap voor aspirant adoptie ouders. Eenmaal afgerond was het wachten op de raad van kinderbescherming die een gezindsonderzoek moet doen. Er werd ons verteld dat dit in het eerste of tweede kwartaal van 2019 zou gaan plaatsvinden. Tot onze verbazing werden wij eind oktober gebeld door onze raadsmedewerker, of 5 november schikte voor het eerste gesprek. Totaal overrompeld mompelde ik “uh jawel dat moet lukken” toen ik ophing heb ik Marcel meteen gebeld die gewoon nog aan het werk was ook hij begon te stamelen “uh okee jeetje uuhh okee”. Heel snel moesten we ons gaan verdiepen in de special needs (adoptie kinderen hebben doorgaans altijd een special need, je mag per catogorie aangeven welke handicaps je wel of niet ziet zitten / aankan. Deze catogorieën kun je vinden op de site van stichting adoptievoorzieningen) Uiteindelijk was het een heel apart gesprek, bij alles wat we vertelden kwam hij met een tegenargument. Het was dus een erg moeizaam gesprek. Voor het tweede gesprek moesten we een levensverhaal schrijven. Zo moesten we beschrijven hoe onze jeugd is verlopen. Hoe is je schoolloopbaan verlopen is en hoe je bent omgegaan met tegenslagen. Daarnaast moesten we aangeven waarom wij denken dat we goede ouders voor een adoptiekind kunnen zijn. Ook moesten we aangeven voor welke special needs we open staan en waarom we denken dat we dat aankunnen. We hebben hier ruim de tijd voor genomen en hebben een 18 pagina’s tellend document net voor de feestdagen gemaild naar de raadsmederwerker. Op 3 januari hadden we gesprek 2. Een beetje gespannen gingen we erheen, wat zou hij allemaal gaan vragen? Helemaal voorbereid op moeilijke vragen over adoptie stapten we gesprek 2 in. Meteen was het heel anders als gepsrek 1, hij vroeg veel over onze ouders en de opvoeding. Na ongeveer een uur zei hij ineens “nou ik ben erg positief er zijn geen verdere gesprekken meer nodig” helemaal verbaast en erg blij vroegen we nog oke is dit het dan? En ja dat was het. 21 januari mochten we ons dossier inlezen die hij over ons had gemaakt, volgens hem zouden wij geschikt zijn om 1 kind te adopteren tot een leeftijd van 48 maanden! Dolblij hebben we onze handtekening gezet en zijn we naar huis gegaan. Wat een opluchting, we zijn klaar! op 24 januari is ons dossier naar de Centrale Autoriteit opgestuurd, die moeten ons de daadwerkelijke toestemming geven. Op die toestemming wachten we nu, deze kan tussen nu en 2 weken komen.

In mijn volgende blog wil ik jullie kennis laten maken met het kiezen voor een adoptie bureau en hoop ik dat we echt toestemming hebben gekregen.

Liefs,

Marijke

 

Dit bericht is gepost in BLOG. Bookmark de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *